Rocznica napaści Rosji na Ukrainę

Dziś rocznica zbójeckiej napaści Federacji Rosyjskiej na Bogu ducha winną Ukrainę. Znaczy, niektórzy tak twierdzą. O tej niewinności. Z tym zbójectwem zresztą też różnie bywało. Tak czy inaczej, wojna trwa. Masa ludzi ginie, masa nieszczęść z tego wszystkiego. I co? Było warto?

Czy było warto napadać na Ukrainę?

Nie było warto. Nie ma szans. Żadna wojna nie ma sensu. Nigdy nie warto walczyć. Ludzie inteligentni zawsze będą umieć się dogadać. Tylko dzicy nawołują do agresji.

Kogo obnażyła operacja specjalna?

Ci, co mieli przegrać, bo oto okazali się mieć gliniane nogi, dalej na nich stoją. W dodatku stanęli mocno tam, gdzie chcieli i nie mają się zamiaru stamtąd ruszyć. Wykazują się w dodatku niespotykaną, niezrozumiałą wręcz cierpliwością, przełykając niekończące się zniewagi i przymykając oczy na prymitywne prowokacje.

Ci, co mieli już kilkukrotnie wygrać, też, póki co stoją, choć nogami przebierają jakby mniej dziarsko. Chyba że uciekając przed przymusowymi łapankami, bo stan uzupełniać trzeba, a chętnych niestety sporo ubyło. Nie ubyło im za to chamstwa, bo dalej, z podziwu godnym uporem twierdzą, że to nie oni winni, choć „przepraszam” to przecież takie piękne słowo.

Sprzętu napsuli co niemiara. Żelazo wszędzie rdzewieje, porozwalali budynki, porozjeżdżali drogi. Spalili wsie i miasta. A ludzie drapią się po głowach i nie rozumieją, gdy im się mówi, że to przecież dla ich dobra. No bo siedzieli sobie kiedyś spokojnie, a teraz nie mają już gdzie siedzieć. Lub, co gorsza, siedzą w wygrzebanych w błocie dziurach. A w zimie w dupę chłodno.

Kasa ciągle płynie

Oto kasa ciągle płynie szeroką rzeką i bezustannie kręci kołem młyńskim, a koło obraca żarna i miażdży wszystko dookoła. Samo życie. Ktoś traci, żeby bogacić mógł się ktoś. A sporo maluczkich nabiło sobie przy okazji kabzy i teraz świecą dookoła otłuszczonymi z dobrobytu oczkami, bo teraz są już więksi i nawet mają co wciągać. Jedni się zadłużają, żeby przeżyć, inni biorą kredyty, żeby dosłać chłopcom więcej zabawek, bo chłopiec wyszumieć się przecież musi. Wszystko się zużywa, a wyprodukować niełatwo, bo surowce mają ci, od których kupować nie wypada, choć przecież i tak kupują. Ciekawe, co będzie, jak w magazynach nic już nie zostanie? Na pięści i na kije pójdzie?

Wiosenna ofensywa

Zima się powoli kończy, a kryzys się jeszcze, tak naprawdę, na dobre nie rozpoczął. Ofensywa, co miała się zacząć, bo tak wszyscy specjaliści mówili, nie zaczęła się jeszcze. Nawet głupi by wiedział, że jak się buduje umocnienia, to nie po to, żeby atakować, ale cóż. Specjaliści swoje wiedzieli, w końcu kasę biorą za siedzenie w różnych tankach. Ci inni szykują się za to do ostrego zrywu i szkoda będzie patrzeć, bo sporo krwi się z nich wyleje. Z marnym zapewne skutkiem.

Wojna, a Matka Ziemia

Ciekawe, że ci, co myślą dużo o naszej ukochanej Matce Ziemi, w ogóle się tym wszystkim nie martwią. Dalej bezustannie nawołują, straszą czarną przyszłości i zasypują nas coraz to bardziej durnymi pomysłami i rozporządzeniami. Nie myślą o tym, ile dla klimatu zrobiła ta durna wojna, te miliony wystrzelonych pocisków. Wszystkie te odpalone rakiety, całe spalone paliwo. Nie myślą o tym, ile teraz energii pójdzie na odtworzenie stanów magazynowych po to, by ktoś kiedyś znowu mógł prażyć z armat na wiwat swojej pokracznych idei. A mówiło się, że wszystkiemu winne krowy. Bo bekają i pierdzą.

Niektórzy lubią machać szabelką

Martwi trochę to ustawiczne szczucie i namawianie do wojny. Pokrzykiwanie. Potrząsanie szabelką, czy raczej pochwą, bo szable już dawno za darmo przekazano. Martwią ludzie, którzy mówią, że po nich choćby i potop. I że mamy moralny obowiązek i jesteśmy gotowi ponieść odpowiedzialność. Martwi, bo oni mówią to w imieniu innych, choć ci inni przecież sami by tego nigdy nie powiedzieli.

Wszystko skończy się na rozmowach

A przecież i tak, gdy już kurz bitewny opadnie, wszystko skończy się na rozmowach. Albo zawiesi się, gdy rozwiązania nie będzie, bo tej wojny nikt wygrać przecież nie może. I oby nie przerodziła się ona w taką, na której już nikt nic nigdy nie wygra. My zostaniemy pewnie z ręką w nocniku, bo wielcy dogadają się bez nas. Nas tylko, jak zawsze, poklepią po plecach i zostawią z długami. Już przecież nie mają odwiecznej marchewki w postaci zniesienia wiz.

Szczują, pokrzykują, sami się nie boją

Na razie, już od roku, jedni cierpią, a inni się bogacą. Zupełnie, jak byśmy nie wiedzieli, że gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta. Na razie, już od roku, wojna trwa. Ceny idą w górę. Jedni coraz bardziej się niepokoją, inni coraz głośniej pokrzykują, popychając nas coraz bliżej do katastrofy. Ciekawi mnie u tych krzykaczy jedno. Czy oni naprawdę myślą, że jak już się u nas zacznie, to im akurat się upiecze? Że ich to ominie i nie dostaną w dupę tak samo, jak inni? A może liczą na to, że ci, którzy im płacą, wybronią ich i ocalą? Święta naiwności, tyś matką wszystkich głupców. Gdy już kurz opadnie, zaczną się rozmowy. Ale zanim opadnie, że pozwolę sobie tutaj sparafrazować jednego szczególnie popularnego wrzaskuna, wszystkich was w mordę i na ciężarówki wsadzą. W kamaszach. I pojedziecie tam, gdzie wam tak spieszno.

Wizyty prezydenta Bidena i inne, te w mediach pominięte

Dziadek był na Ukrainie (niespodziewanie i niezapowiedzianie). Potem zjechał do Polski. Z kim się spotkał, to jego. Z kim zapomniał, nie ma znaczenia. Przesłanie przywiózł i sporo nas to będzie kosztowało. I, jeśli się szybko nie ockniemy, marnie możemy skończyć. Bo ja się coraz bardziej boję, że jak ktoś puści bombkę, to nie będą to raczej ci źli, tylko ci dobrzy. Bo źli rozumieją, że to byłoby złe dla wszystkich. Ci dobrzy wiedzą, że byłoby to dobre wyłącznie dla nich. Tracą i boją się tego. Boją się, co do zaproponowania miał ten pan z Chin, który odwiedzał kluczowe europejskie kraje. Do nas nie zawitał i to pewnie dlatego tak bardzo się w naszych mediach ten chiński objazd marginalizuje. A niesłusznie, bo może to być ciekawa alternatywa dla potrząsania szabelką w imię cudzych interesów: potrząsanie własnym interesem we własnym imieniu.