Przejdź do głównej zawartości

Głupota w proszku

Ślad węglowy. Ślad wodny. Ograniczenie emisji. Zakazy, nakazy. Przepisy. Co jeszcze możemy zrobić, żeby pomóc naszej umierającej planecie? Wreszcie, co zrobimy, żeby pomóc sobie, bo wygląda na to, że sami jesteśmy wymierającym gatunkiem?

Właśnie przeczytałem nieprawdopodobny artykuł o tym, że niemiecki browar ma w planach wprowadzić na rynek piwo w proszku. Mnie już zupełnie nie dziwią tego typu głupoty. Dawno przestałem się nimi przejmować. Bardziej martwi mnie głupota ludzi którzy sami, na własne życzenie, gotują sobie ten los.

Piwo w proszku 

Artykuł mówi o tym, że firma “Klosterbrauerei Neuzelle zamierza wprowadzić na rynek proszek, który po zalaniu go wodą w kilka chwil zamieni się w lagera”. Dalej czytamy: “Firma przekonuje, że będzie to punkt zwrotny w kwestii ograniczenia śladu węglowego w eksporcie złotego trunku - zamiast butelek i skrzynek podróżować będą bowiem paczki z lekkim proszkiem”. Dla mnie bomba. Oto w imię mitycznego śladu węglowego nie będziemy już więcej pić piwa. Oczywiście ludzie będą tyle samo chlać, tu nic się nie zmieni. Zmienią się tylko zyski właścicieli browarów, choć to przecież już nie będą browary sensu stricto.

Głupota ludzka nie zna granic. Wmawiają nam, że jedzenie mięsa jest zabójcze, poza tym jego produkcja zabija planetę. Niedawno też usłyszałem, że podobno według niektórych badań mleko jest (dla nas ssaków) bardzo niezdrowe. Cukier jest niezdrowy, ale to już od dawna, mniej więcej od tego czasu, kiedy okazało się, że smarowidła są zdrowsze niż masło. Słyszę, że zabierają się teraz za samoloty. Nie będą sobie ludzie, ot tak, latali wte i wewte, bo to niezdrowe dla środowiska. Nonsensy się niebezpiecznie piętrzą, a wszystko to w imię większego dobra.

W imię lepszego jutra

Najlepszy jest mechanizm. Bardzo prosty. Rzuca się temat, potem powoli się go wałkuje. Chodzi o to, żeby ludzi do niego przywykli. W międzyczasie podsyła się powód, tylko taki dobry, który będzie szeroko rezonował społecznie. Potrzeba na to czasu, jak wiem, ale opłaca się. Ci, którzy w to uwierzą, stopniowo zgodzą się na wszystko. Na ich oczach wprowadzi się przepisy i ograniczenia i nikt nic nie powie. Bo to wszystko dla dobra sprawy. A sprawa jest przecież słuszna.

Czy nikogo nie zastanawia, dlaczego to politycy gardłują o ratowaniu środowiska, a naukowcy jakoś mniej? A kto jeszcze pamięta słynną pod koniec ubiegłego stulecia dziurę ozonową? Co się z nią stało?

Naprawdę martwimy się tymi nieszczęsnymi krowami, podczas gdy codziennie pływa po morzach i oceanach tysiąc okrętów wojennych? Setki wojskowych samolotów patrolują nieba wszystkich krajów, w imię wolności naszej i waszej? O tym nam nie mówią? Ile to wszystko kosztuje, zużywa i smrodzi?

Biznes idealny

Przypomina mi się taki stary dowcip. 

Spotyka się dwóch dyrektorów zakładów tytoniowych.
- Jak ty to robisz - pyta ten z Krakowa - że twoje papierosy są takie dobre?
- No wiesz - odpowiada ten z Radomia - biorę dwie furmanki siana, dodaję do tego furmankę tytoniu, mieszam i gotowe.
- A widzisz - kiwa głową ten pierwszy. - Wiedziałem, że zapomniałem coś do tego siana dodać.

Czas temu jakiś weszły na rynek e-papierosy. Dość nagle i swobodnie. Nikt tego nie badał, nikt nawet specjalnie nad tym nie pracował, po prostu weszły i zostały. Ludziom powiedziano, że są zdrowsze niż tytoń, bo nie wdycha się smoły, a nikotyna ta sama. Dla mnie jest to genialny pomysł. Tak genialny, że muszą za nim stać wielkie firmy tytoniowe. Przecież tytoń trzeba uprawiać, zbierać, przewozić i przerabiać. To wszystko musi kosztować. Znacznie łatwiej wziąć wannę wody, wsypać do tego kilka wiader różnych proszków, rozlać do fiolek i palcie ludziska. Takie same zyski przy minimalnym wkładzie. To samo jest z piwem. Ziarno, chmiel, ile ton tego potrzeba? Weź to wszystko transportuj, fermentuj, przelewaj do beczek, czy butelek, jeżdżą te ciężarówy, kopcą. Znacznie łatwiej rozesłać proszek w workach. W barze wsypią to do beczki, wleją wodę, podłączą gaz i już jest świeże piwko z nalewaka. Dodatkowe zyski takie, że cały browar zmieści się w małym baraku, a w miejscu po zlikwidowanych kadziach i silosach można będzie zbudować farmę białkową, obojętnie, dla robaków, czy dla grzybów, białko jest białko.

Najciekawsze, że sami to sobie robimy. To znaczy, nie wszyscy, bo problem dotyczy najwyraźniej wysoko rozwiniętych krajów Europy. Amerykanie jakoś tego nie robią. Tak samo, jak kraje, które według nas są rozwinięte nieco gorzej. Oni będą sobie jedli, co tylko chcą, będą ogrzewać swoje domy, tak jak chcą i będą się z nas śmiać. Bo im zakazać przecież nic nie możemy.

Alkohol w proszku

Tak sobie myślę, że to piwo w proszku to dla niektórych będzie fajne. Pomyślcie, ileż to trzeba się flaszek nadźwigać przed imprezą? A potem pełno z tego śmieci. Proszek daje wiele korzyści. Idziesz do sklepu i bierzesz saszetki. Nikt nie wie, co kupujesz. Możesz chodzić tam codziennie i kasjerki nie będą cię miały za moczymordę. W domu wsypujesz do syfonu i doisz. Później nie musisz się martwić, że sąsiadka zobaczy cię, jak wynosisz te wszystkie butelki. Dziecko otworzy lodówkę i zapyta, czy jest cola, a ty się nie musisz przejmować, że powie, że to niesprawiedliwe, że ty masz piwo, a ono nie może dziś napić się coli.

W tym wszystkim szkoda tylko takich starych, pełnokrwistych meneli z tradycjami. Takich, którzy zbierali po osiedlu butelki, żeby je sprzedać w skupie i pod wieczór napić się z kolegami winka w parku. Zresztą, takich meneli już chyba nie ma. Teraz nikt już nie zbiera butelek. Obyczaje upadły. Prościej jest siedzieć pod sklepem z wyciągniętą ręką.

Piwo w proszku to dopiero początek. Później przyjdzie czas na inne produkty z branży. Wyobraźmy sobie wino. Już widziałem artykuły o tym, że nawet odrobina alkoholu szkodzi, nie ważne, w jakiej postaci. Wystarczy opublikować badania, według których winogrona są rakotwórcze, a uprawianie winnej latorośli zabija środowisko szybciej, niż wycinka amazońskiej puszczy. Potem trzeba wprowadzić zamiennik w postaci wina w proszku. Wyprodukowanego zgodnie ze wszystkimi rygorystycznymi normami, z minimalnym śladem węglowym, tak samo smacznego, tylko o wiele zdrowszego. Każdy może przynieść do domu saszetkę, wsypać do wody i rozkoszować się do woli. Gwarantuję wam, że szybko znajdą się tacy, którzy po smaku będą w stanie określić nie tylko rocznik, ale i skład gleby i nasłonecznienie stoku. A w miejscu winnic będzie można wybudować farmy białkowe. Tak samo, jak w miejsce hoteli, bo jak ludzie masowo przestaną tanio latać, to branżę turystyczną szlag trafi. A pomyślcie tylko, jak prosto zamienić na proszek wódkę, czy whisky, colę czy soki owocowe.

Nie chcę być złym prorokiem, ale kiedyś może przyjść czas na warzywa i owoce. Może się okazać, że są dla nas niezdrowe. Będą poważne badania, które to wszystko wyjaśnią. Pomyślcie tylko: po co sadzić ziemniaki, czy marchew? Po co zbierać, przerabiać i transportować? Czy nie jest łatwiej postawić w tym miejscu farmę białkową, które to zdrowe białko (będą poważne badania, które to wszystko udowodnią) można łatwo skleić, dosmaczyć i uformować w kotleta?

Nowy, wspaniały świat

Będziemy pić chemię i wdychać chemię. Będziemy ubierać się w dziadostwo i jeść chemikalia z talerzy wyprodukowanych ze śmieci. Siedząc na stołkach zrobionych z odpadów. Będziemy chorować i leczyć się chemią, a wszystko po to, abyśmy żyli krócej i umierali tuż przed osiągnięciem wieku emerytalnego. Bo wtedy nie trzeba będzie wypłacać nam emerytur. Piwo w proszku nie jest żadnym problemem. Prawdziwymi problemami są ludzka głupota, naiwność i brak zdrowego rozsądku po jednej stronie, a chciwość i żądza władzy po drugiej.

Na koniec przytoczę jeszcze cytat ze wspomnianego artykułu. Pan Stefan Fritsche, dyrektor generalny browaru, powiedział: “Chcemy pełnego smaku piwa, dodając dwutlenek węgla i alkohol w proszku. Wszystko możemy zrobić przy użyciu proszku. I to jest fascynujące, że nam się udało”.

Fascynujące jest to, że głupców naprawdę siać nie trzeba.




Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Grudniowe lekcje czekania

Grudzień to bardzo ciekawy miesiąc. Wiele się w nim dzieje i w związku z tym każdy na coś czeka. Nie znaczy to, że normalnie nie czekamy; po prostu w grudniu czekamy więcej. W dodatku prawie od samego początku. Czwarty grudnia, na ten przykład. Jest to tak zwana Barbórka. Dla tych, co nie wiedzą, dzień ten jest dedykowany świętej Barbarze, czyli patronce górników (między innymi). Górnicy intensywnie czekają na ten dzień, bo mogą się wtedy oficjalnie i mocno napić. Nie, żeby na co dzień chodzili całkiem na sucho, ale tego właśnie dnia zachowują się, jakby to był ten jeden, jedyny dzień w roku, kiedy koniecznie trzeba dać na ostro. Coś podobnie jak picie z okazji ósmego marca, gdzie w Dzień Kobiet piją wszyscy, oprócz kobiet. Poza tym dawniej tak bywało, że górnicy z tej okazji dostawali premię, naprawdę było więc na co czekać. Szósty grudnia to Mikołajki. To nie wymaga wyjaśnienia. Może tylko tyle, że za mojej młodości święty Mikołaj przynosił prezenty w ten właśnie dzień. Nie przynosił...

List do samego siebie na 1 stycznia

Drogi… no właśnie… ciągu komórkowy o mojej twarzy, przypadkowy spadkobierco mojego bałaganu, organizmie, który jeszcze nie złożył wypowiedzenia – piszę do ciebie, bo znów mamy 1 stycznia. Gratuluję. Przeżyłeś. Nie wiem jak, nie wiem po co, ale jednak. Za oknem fajerwerki, pokój pusty. Wszyscy poszli spać, choć niedawno przecież północ minęła, ot, szybkie świętowanie, kieliszek z szampanem, stuk, stuk, brzdęk, brzdęk, dobranoc, przytupu nie ma, bo i nikt go nie lubi, więc po co przytupywać? Tylko kot został. Leży na kanapie i się dziwnie gapi. A ja piszę, co następuje:  SEKCJA I: INWENTARYZACJA ZNISZCZEŃ Oto raport z roku poprzedniego, sporządzony w trybie sekcyjnym: Utracono: 3 złudzenia, 1 długoterminowy plan, resztki nadziei na spokojne popołudnia. Zdobyto: 4 nowe lęki, 2 nawyki autodestrukcyjne klasy premium oraz nieprecyzyjny ból lewego barku, który pojawia się, gdy próbujesz żyć. Stan emocjonalny: przypomina lodówkę po świętach – coś w niej jest, ale lepiej tego nie jeść. Sta...

Świat wielowarstwowy

Oto mamy świat, w którym codziennie nas straszą. Media karmią lękiem, polityka podsyca psychozę, a my – zajęci przetrwaniem – tracimy zdolność logicznego myślenia. PIERWSZA WARSTWA Na początku proponuję popatrzeć na to. Wklejam link . Dobrze by też było skopiować sam tekst, bo rzeczy w internecie mają dużą łatwość znikania, ale jest za długi (zresztą to tylko fragment, bo reszta tekstu dostępna po opłaceniu subskrypcji). Wkleję tylko kilka fragmentów, jakby co, jakby coś znaczy poznikało… „Straszą nas każdego dnia.  [...]  Histeria to mało powiedziane, to jest psychoza wojenna.  [...]  Włącza pan telewizor i co? Czuje pan wojnę? I wojenną propagandę? – Jak tylko wcisnę guzik, swąd po pokoju się roznosi, zapach prochu, amunicji, trupa i czego tam jeszcze. Histeria to mało powiedziane, to jest psychoza wojenna. Dziwna mieszanka – owszem, dziennikarze autentycznie się nakręcają, powrócił jakiś rodzaj oszołomstwa, dawno przecież wyśmianego. To bardzo widoczne w ich reakc...

Piętnasty patrzy z kąta

Monolog zapomnianego dnia w brudnym świetle listopada. Oficjalnie to tylko kolejny dzień w kalendarzu. Nieoficjalnie — zapomniany lokator czasu, który od lat obserwuje, jak inne daty tańczą na jego ciszy. Nikt nie bije mu braw, ale wszyscy przechodzą przez niego. A on czeka. I pamięta. MONOLOG PIĘTNASTEGO Siedzę w kącie kalendarza jak nieudany lokator, jak plama po kawie, której nikt już nie próbuje zetrzeć. Piętnasty Listopada. Bez bohaterów, bez katastrof, bez nachalnej świętości. Nikt nie celebruje mojego istnienia — może poza tym jednym gołębiem, który zdechł pod przystankiem. Nic, tylko stęchłe powietrze, mokra kurtka i ktoś, kto znowu zapomniał wyrzucić śmieci. Pachnę tanim papierosem i cichą rezygnacją. Jedenasty znów urządza karnawał na grobach. Wciąga historię za włosy, pudruje jej kości i każe tańczyć walca w rytm werbli, o które nikt nie prosił. Flagami wachluje trupy, a orkiestra duchów gra hymn na pękniętych żebrach. Dwunasty przeżuwa wspomnienia po spadających gwiazdach j...

Kup pan gadżet

Coraz bardziej pogrążamy się w cywilizacji gadżetów. Reklamy, apki i szum informacyjny stały się naszą codziennością. Wszyscy nam mówią, co musimy mieć, bo bez tego ani rusz. Coraz mniej rzeczy robimy samodzielnie. Człowiek, ale tak sam z siebie, już prawie nic nie wie. Nawet pamięć okazuje się zbędna, bo zawsze można wszystko sprawdzić. Szedłem ostatnio przez park i zobaczyłem tam kobietę. Biegaczkę (nie mylić z biegunką), czyli kobietę biegnącą. A raczej biegającą, bo ona nie biegła gdzieś, tylko biegła tak sobie. Kobieta była ubrana w mocno obcisłe, dwuczęściowe wdzianko koloru czarnego: legginsy i koszulkę bez rękawów. Całe szczęście, że trafiła ze strojem, bo była dość szczupła. Obecnie sporo ludzi, osobliwie kobiet, ma zwyczaj ubierania się niestosownie do okoliczności i do własnych predyspozycji fizycznych, jakby koniecznie trzeba było innych przekonywać, że oto „akceptuję siebie taką, jaką jestem i jestem z tego dumna”. Zawsze zastanawia mnie obcisły strój biegających. Po co im...