Nawet nie zauważyłem, jak przeleciała mi koło nosa kolejna rocznica. Nie, nie mówię o Walentynkach, jako człowiek pochodzący z dość zamierzchłej epoki ciągle uważam, że to nie do końca moje święto (skończyło się na kupieniu pudełka czekoladek do podziału dla wszystkich, żeby nie było).
Mówię o czwartej już rocznicy naszego przybycia do Serbii, rocznicy o tyle ciekawej, że gdy przybywaliśmy, nikt nie spodziewał się, że tak długo tu zostaniemy – mieliśmy przecież zmykać po trzech latach.
Cztery lata. Kto by pomyślał. Cztery okrągłe rocznice to, jakby nie było, czterdzieści osiem miesięcznic. Albo dwieście osiem tygodnic. Można by też powiedzieć, że to dokładnie tysiąc czterysta sześćdziesiąt jeden dziennic (jeden rok był przestępny), ale lepiej głupich pomysłów nie podpowiadać tym, którzy są zwolennikami zbyt regularnego celebrowania, tym bardziej że nigdy nie robią tego za swoje.
Dużo się wydarzyło, tak w sferze ogólnej, jak i indywidualnej. Ogólnej nie będę komentował, bo każdy inne media ogląda, więc w jednej, wspólnej przestrzeni mieszczą się różne prawdy, w dodatku każda może być dowolnie pokolorowana. Sferę indywidualną komentować mogę (pod warunkiem, że jest to sfera wyłącznie moja), ale z czego tu robić sensację? Każdy ma swoje życie i swoje sprawy.
Rzuciłem jednak pamięcią wstecz. Co zobaczyłem? Paradoks polega na tym, że cztery lata to zarazem tak mało i tak cholernie wiele. Kiedyś to jednak czas inaczej płynął, szczególnie gdy zaczynały się wakacje, czy ferie (a tutaj właśnie zaczęła się przerwa zimowa w szkole).
Wstawał taki młody człowiek rano, rodziców już nie było w domu, coś tam jadł, albo i nie, zawieszał na szyi klucz do mieszkania na tasiemce (albo starej sznurówce) i biegł się bawić, tam, na zewnątrz, gdzie był prawdziwy świat. Każdy dzień był długi, a jednak przecież za krótki, choć mam wrażenie, że często wyciskaliśmy go do maksimum.
Dziś syn wstaje i pyta, co będziemy robić. A co mnie to obchodzi, odpowiadam, czemu mnie wciągasz w swoje sprawy? Czy ja cię wciągam w moje? Rób sobie, co chcesz, masz już piętnaście lat, ja ci nie będę czasu organizował. Albo tak:
Teraz czas pędzi. To chyba dorosłym tak pędzi, bo mam wrażenie, że dzieci ciągle się niczym nie przejmują. I nie pojmują, że można na nic nie mieć czasu, że zawsze coś jest do zrobienia, że napraw, popraw, kup, ugotuj, upierz i posprzątaj, a jeszcze samochód do serwisu, fryzjer i kotu pazury obciąć. Człowiek biega, biega i nagle pyk! Cztery lata przeszły i potem tylko na zdjęciu różnice widać i lament gdzie się ten czas schował, albo „czemu mi nie powiedziałaś, że od tyłu tak wyglądam, że jestem łysy na tym czole, co tam z tyłu głowy jest”?
Moi dziadkowie żyli sobie spokojnie na wsi, wstawali wcześnie rano i tak się szwendali (takie miałem wtedy wrażenie) cały dzień koło domu. Babcia gotowała, zmywała, a poza tym to kurkom podsypać trzeba było, w ogródku trawki powyrywać, pranie zrobić, czy przetwory jakieś. Dziadek rąbał drzewo, nosił węgiel i patrzył tylko, żeby do lasu pójść albo w warsztacie cały dzień coś grzebał i spawał jakieś druty, bo wtedy wielu ludzi miało w domu spawarkę, albo wielką piłę tarczową. Takie rzeczy robili. Nic specjalnego. O czwartej siadali na kawę, która pili w szklankach z koszyczkiem, wieczorem dopiero „puszczali” telewizor (tak się mówiło: „puść tam babka telewizor”), żeby coś obejrzeć i oglądali, co tam leciało na tych dwóch kanałach w czarno białym pudełku: dziennik, festiwal piosenki żołnierskiej w Kołobrzegu czy Kojaka. Potem myli się w misce i szli spać. Czas płynął sobie, a oni sobie i nic ich nie obchodziło, że tam jakieś Epsteiny czy że w Bangladeszu gościu wsadził sobie w tyłek rurę od kompresora.
My za bardzo pędzimy. Nie wyciskamy z naszych dni tyle, co kiedyś, za to każdy dzień wyściska nas na potęgę. A potem czworocznica zamieni się niepostrzeżenie w czterdziestorocznicę i wejdzie syn do pokoju i powie, że na obiad będzie kotlet, a ty mu powiesz: wolałbym sadzone, bo kotleta to już nie potrzaskam...
Komentarze
Prześlij komentarz